Kort verhaal

Als een astronaut op de maan ren ik door de gang. Weg. Weg. Niks meer. De laatste keer, van alles. Ik heb zojuist in slow-motion mijn spullen gepakt. Niet de tijd om te zien door andere ogen. Is dit een leven? Rennend van alles wat ik wel, of misschien juist niet, wil zijn. Schreeuwend vanbinnen, dat hier geen buitenkant kan komen. Fladderend door realiteit. Niet wetend welke gevoelens zijn. Wat als? Wat als? Ik moet er doorheen breken. De klapdeur voelt als een betonnen blok. Een wand van tegenstanders. Weg. Weg. Nooit meer iets. Het is een eeuwigheid tot niets. Maar eigenlijk is het vliegensvlug. Of zit ik zelfs nog gewoon aan het tafeltje in de klas.

Maya Willemse

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s